El chigre nun ye una etiqueta folclórica nin un nome decorativu. La llexislación asturiana define con claridá qué ye un chigre: un establecimientu nel que la sidre, especialmente la natural, ye central, échase en tolos espacios del chigre -barra, terraza, comedor…- y forma parte de la dinámica normal del llocal.
Sicasí, la realidá ye bien distinta. Güei hai munchos establecimientos que s’autodenominen sidreríes ensin cumplir esos requisitos básicos: nun echen sidre, nun la tienen como exa de la so actividá o funcionen, de fechu, como restoranes convencionales. El problema nun ye qu’esista una norma ambigua o insuficiente: el problema ye que nun se fai cumplir.
Esta situación xenera una distorsión evidente. Los chigres que sí cumplen el modelu tradicional —echáu de sidre constante, personal formáu, espacíu adaptáu— asumen costes y condicionantes qu’otros llocales eviten, anque usen el mesmu nome. El resultáu ye una competencia desigual y la perda progresiva de significáu d’una figura clave de la cultura sidrera.
Más grave entá ye la responsabilidá política. Les alministraciones promueven la cultura de la sidre, reivindíquenla como padremuñu y utilícenla como elementu identitariu, pero miren pa otru llau cuando la so propia normativa nun s’aplica. Cuando too pue llamase chigre, el chigre dexa de significar daqué. Y cuando una llei esiste pero nun se fai valer, el mensaxe ye nidiu: la regulación importa menos que l’usu comercial.
Ordenar nun ye prohibir. Aplicar la norma nun ye frenar la evolución del sector. Ye, simplemente, dar coherencia ente lo que se regula, lo que se definde y lo que se permite. Mientres eso nun asoceda, el dañu nun va ser solo cultural o económicu, sinón tamién institucional.
VERA ARTÍCULU COMPLETU EN LA SIDRA DE XINERU
